The talk of the town
Beste leden, collega’s,
The talk of the town gaat deze week vooral over de betogingen in België en Frankrijk die meer dan uit de hand zijn gelopen. En terecht je mag op straat komen om je ongenoegen te uiten, maar de manier waarop een groep de sfeer heeft verpest, is niet te rechtvaardigen. Van een andermans eigendom ook al is het van de overheid, met andere woorden van u en ik, blijft men af. Op die manier is de reden van het protest weg en is dit een godsgeschenk voor de politiek die een excuus heeft om zich achter te verstoppen.
Dit in tegenstelling tot het protest van twee weken geleden voor een beter milieubeleid. Netjes georganiseerd door de verschillende natuurorganisaties en een honderdtal andere organisaties. 60.000 mannen en vrouwen sterk en gedisciplineerd. Maar wat mij persoonlijk altijd opvalt is het beeld van de blanke man en vrouw met eventueel hun kinderen en kleinkinderen. Mensen die het waarschijnlijk financieel niet zo slecht hebben en niet meer op straat moeten komen voor hun leven op orde te krijgen. Maar om hun standaard nog te verhogen.
Dat is op zich menselijk. Mensen streven er nu eenmaal naar hun eigen leven te verbeteren en hun kinderen meer kansen te geven dan zijzelf hebben gehad. Toch heb ik soms de indruk dat veel organisaties vooral vanuit hun eigen belangen de straat op komen. Daardoor vraag ik me af in welke mate het louter om een puur maatschappelijk of idealistisch doel gaat. De groene economie is bovendien een relatief recent fenomeen, dat vooral de afgelopen 30 à 40 jaar is gegroeid. Tot op vandaag lijkt die economische ontwikkeling zich nog sterker te concentreren binnen een beperkte groep sectoren en dan nog voornamelijk binnen Europa.
Ik denk dat bijna niemand tegen natuurbehoud is of onverschillig staat tegenover dierenwelzijn. Het is dan ook een thema waar gemakkelijk draagvlak voor wordt gevonden. De moeilijkheid begint vaak wanneer mensen zelf comfort, consumptie of bepaalde gewoontes moeten opgeven om die doelstellingen te bereiken. Dan blijkt de bereidheid om offers te brengen beperkter en wordt al snel naar andere sectoren of groepen gewezen om inspanningen te leveren.
Daar wringt voor mij het schoentje. De maatschappij wordt geconfronteerd met een steeds grotere stroom aan regelgeving, doelstellingen en subsidiemechanismen rond natuurherstel en ecologisch leven. Tegelijk wordt er vanuit die belangengroepen stevige druk uitgeoefend om die doelstellingen ook daadwerkelijk om te zetten in beleid. Dat is op zich niet verrassend, want belangenorganisaties proberen nu eenmaal invloed uit te oefenen op het politieke besluitvormingsproces. Maar de manier waarop zij dat doen is wel vernieuwend.
Men bindt zich niet meer aan één politieke partij, ze zoeken hun aanhang bij verschillende partijen en bestuurlijke niveaus. Desnoods maken ze gebruik van de derde macht om hun doelstelling te bereiken. Allemaal legaal en te rechtvaardigen maar vooral met één doel voor zich, de aanval op de traditionele landbouw. We zijn nu eenmaal met niet veel, hebben een groot ruimtegebruik en hebben nu eenmaal invloed op het milieu.
Toch zie ik een zekere gelijkenis met de rellen en plunderingen van de afgelopen week. Ondernemers op het platteland worden niet geconfronteerd met geweld of diefstal, maar wel met een steeds zwaardere druk van regelgeving, controles, administratieve verplichtingen en sancties. Dat gebeurt binnen de wettelijke krijtlijnen, maar het effect kan uiteindelijk hetzelfde zijn: plaatselijke ondernemingen verliezen de economische en mentale motivatie om door te gaan. En geven er op den duur de brui aan. Hetgeen die in de steden gebeurt is zichtbaarder en heeft een grotere afkeer van de maatschappij dan het andere, omdat het nu eenmaal crimineel is. Maar op het einde heeft het hetzelfde resultaat. Het verdwijnen van de plaatselijke economische activiteit.



Opmerkingen