Haalbare wetgeving

Beste leden, collega’s,

Iedereen volgt tegenwoordig wel op de een of andere manier sociale media. Wie de afgelopen maanden oplette, zal ongetwijfeld de talloze posts van landbouwers voorbij hebben zien komen. Dieren die de wei op gaan, velden die worden bewerkt. Mijn aandacht gaat dan vooral uit naar filmpjes over BWB-dieren en innovatief materiaal, maar evenzeer naar wat er zich op de achtergrond afspeelt. De landschappen die als vanzelfsprekend op de achtergrond verschijnen, maar wondermooi zijn. Landschappen die geen gesubsidieerde creaties zijn, maar het resultaat van de jarenlange evolutie door plattelandsbewoners en overheden die hun projecten met oog voor de omgeving groen inrichten.

Het is opvallend hoe anders het platteland eruitziet in het voorjaar, wanneer alles bloeit en groeit, dan in het najaar, als de natuur zich voorbereidt op haar winterslaap. Als we een inventaris opmaken om de natuurherstelwet te evalueren, moeten we vooral nu kijken naar wat er al is. Met ‘natuur’ bedoel ik niet alleen de gesubsidieerde ‘wensnatuur’, maar ook de gefragmenteerde natuurelementen in ons versnipperd Vlaanderen. Die situatie is historisch zo gegroeid en waarom zouden we dat dan ook niet als troef uitspelen in de nieuwe wetgeving? Voor sommigen stelt die versnippering niets voor en moeten er grote aaneengesloten natuurgebieden gevormd worden met daartegenover de intensieve landbouw en tussenin dan nog de verwevenheid. Maar je kan toch moeilijk ontkennen dat al die kleine elementen geen bijdrage levert aan de biodiversiteit. Je moet natuurlijk willen zien wat er reeds is.

Natuurherstel lukt niet door enkel landbouwgrond om te zetten in natuurgebieden of door land- en tuinbouwers te beperken in hun grondgebruik. Evenmin door een wetgeving vol onhaalbare doelstellingen op te stellen, zonder enig zicht op realistische uitvoering. Echt natuurherstel vraagt om een doordacht beleid dat de bevolking meeneemt in een haalbaar, resultaatgericht verhaal. Een omgeving waarin Vlaanderen geleidelijk aan opgeruimd wordt. Wie beelden ziet uit een luchtballon of een wielerwedstrijd, ziet immers maar één grote stoorzender, lintbebouwing en al de bijhorende commerciële activiteiten.

De grootste bedreiging van onze open ruimte is niet de landbouw, maar de mens zelf, met zijn enorme ecologische voetafdruk. We leven in een economie die draait op eindeloze groei en consumptie, aangedreven door de overheid zelf, die op die manier haar financiële verplichtingen kan nakomen. Verplichtingen waarvan de groene subsidie-economie deel van uitmaakt. Europa gaat met haar Natuurherstelverordening een economische sector ontwikkelen die naar mijn aanvoelen op de lange termijn economisch weinig zal opbrengen.

Ik heb er geen enkel probleem mee dat men doelstellingen voor onze natuur oplegt maar stop met de mega ruimtelijke projecten. Stop de vrijgekomen financiële middelen in onderzoek en ontwikkeling van technologieën waar de wereld wel van opkijkt en hou die daarna dan ook in huis.