Een schadebeperking als een overwinning

Beste leden, collega’s,

De seizoenswerkzaamheden verlopen dit jaar bijzonder snel. Het voorjaar verliep erg vlot, waardoor alles op tijd gezaaid en geplant kon worden. Dankzij de regelmatige regen was er na het plantseizoen al meteen een tweede snede gras die binnengehaald kon worden. En tegen de tijd dat dit blad bij u op de mat valt, zal ook de graanoogst al achter de rug zijn. Door de hardnekkige droogte zal het voor de graanproductie waarschijnlijk geen topjaar worden. Wel is er dit keer gelukkig meer stro en konden alle werkzaamheden in goede omstandigheden worden uitgevoerd. De opwarming van het klimaat heeft zeker haar nadelen, maar het is altijd meegenomen als er tijdens de veldwerkzaamheden niet geploeterd hoeft te worden.

Vele werkzaamheden moeten uiteraard nog steeds door mensen worden uitgevoerd. Daarom heeft het ABS het regeringsvoorstel om flexi-jobs in alle sectoren toe te laten, altijd actief gesteund. Blijkbaar waren onze argumenten niet overtuigend genoeg om dit ook in de land-, tuinbouwsector en de tuinaanleg te realiseren. In de paritaire comités 144 en 145, waar wij geen deel van uitmaken, is er voor de derde keer op rij gekozen voor een opt-out. Dit betekent dat er in onderling overleg expliciet is besloten om flexi-jobs terug niet toe te staan in de land- en tuinbouw. Een uitzondering hierop zijn de diensten binnen de landbouwverbreding, omdat die gewoonweg onder een ander paritair comité vallen.

Het argument is altijd dat we zouden moeten inboeten op de voordelen die seizoensarbeid heeft ten opzichte van reguliere arbeid. De vakbonden zouden hun been stijf hebben gehouden maar ik vraag mij dan af of dit dan ook wederzijds was, hebben de vakbonden in het overleg dan ook niets binnengehaald.

Blijkbaar hebben de vakbonden het toch beter gespeeld en dit dossier misbruikt om hun dogmatische verzet tegen flexi-jobs door te drukken. Maar wat mij nog het meeste verbaast, is de houding van de werkgeversvertegenwoordiging aan die tafel. Er wordt nu triomfantelijk geroepen dat het statuut van de seizoensarbeid overeind is gebleven en is uitgebreid naar de interimsector, maar tegen welke prijs? De vakbonden hebben wel toegevingen op het vlak van vaste loonkosten binnengehaald: de verplichte verhoging van maaltijdcheques met €2/dag voor vast personeel (indien dit nog niet verhoogd was), een verplichte fietsvergoeding van 0.37ct/km, extra dagen vrijstelling van prestaties afhankelijk van de anciënniteit en een extra scheidingsvergoeding van eveneens €2/dag voor seizoenarbeiders.

Voor de individuele landbouwer die met personeel werkt is het de zoveelste stijging van de loonkost voor zowel vast personeel als seizoensarbeiders. In tijden waarin de marges al flinterdun zijn en de land- en tuinbouw schreeuwt om elke vorm van extra flexibiliteit had dit geen ‘of-verhaal’ moeten zijn tussen seizoensarbeid en flexi-jobs, het had een ‘en-verhaal’ moeten zijn. Door de deuren voor de flexi-jobs volledig te sluiten, ontzegt men de sector de kans om gepensioneerden of gemotiveerde kennissen en familie op een flexibele, wettelijke en fiscaalvriendelijke manier te laten bijspringen op het bedrijf. Het resultaat van dit overleg is duidelijk: de vakbonden halen hun ideologische slag en loonsverhoging binnen en de zittende werkgeversorganisaties verkopen een schadebeperking als overwinning.

Maar goed we zitten nu volop in de mooiste periode van het jaar en dat is een uitstekend moment om even op adem te komen. Ook wij, land- en tuinbouwers, mogen en moeten onszelf af en toe de rust gunnen om te genieten. Profiteer maar van het aangenamere, minder hete zomerweer en trek er eens met het gezin op uit. Geniet met volle teugen van al het moois en alle goede dingen die ons land te bieden heeft, want wie weet wat het najaar ons nog brengt.